Gehoord 19 mei 2000. Patronaat.
Popmuziek. Rick TreffersOvertuigend warme set in Patronaat
Nits helemaal terug (van nooit helemaal weggeweest)
Nits: vier jaar geleden speelde de populaire groep in een volgepakt
Haarlems Concertgebouw. Toen nog met veel theatrale toeters en bellen en
Robert-Jan Stips. Afgelopen vrijdagavond in het lang niet uitverkochte
Patronaat slaagden Henk Hofstede, drummer Rob Kloet, bassiste Arwen
Linneman en toetseniste Laetitia van Krieken er meesterlijk in terug te
keren naar de kern van de zaak: indringende liedjes ten gehore brengen
zonder poespas of misplaatste joligheid.
De intieme ambiance van een club als het Patronaat laat het sterke
repertoire van de nieuwe Nits-cd Wool goed tot zijn recht komen, hoewel het
leeuwendeel van de bezoekers kennelijk nooit in zo'n etablissement met
staanplaatsen geweest is. ,,Kunnen jullie niet buiten gaan staan praten?'',
kat een parmantig opgemaakte vrouw tegen twee spierbonken op leeftijd, die
enthousiast door het prachtig verstilde nummer Walking with Maria heen
keuvelen.
Hofstede blijft de ontspanning zelve. Hij geniet meer dan ooit van zijn rol
als onbetwiste bandleider. Dat hij aan een nieuwe jeugd is begonnen blijkt
niet alleen uit zijn jongensachtige jaren vijftig-haardracht. Hij werpt
ziel en zaligheid in de strijd om de altijd wat beschouwelijke muzikale
Nits-portretjes meer gestalte te geven. Hij neemt het daarbij kennelijk
voor lief dat zijn stem daarmee soms minder toonvast uit de verf komt. Het
maakt zijn voordracht er alleen maar levendiger op.
In 26 A (Clouds in the sky) legt de Amsterdamse zanger zich opvallend
bloot. Het waarschijnlijk in een vliegtuig bedachte melancholieke lied met
een minimaal arrangement van bas, eitjes en toetsen vormt het emotionele
hoogtepunt van de avond.
De weldadige warmte in de kraakhelder klinkende set wordt verhevigd door de
subtiele jazzy toevoegingen op piano en contrabas en het simpele,
ingenieuze drumwerk van Kloet. In het typisch Nitsiaanse The Wind, The Rain
komt de geest van hermetisch verkavelde weilandlandschappen weer
overduidelijk bovendrijven. Die oerhollandse ziel wordt nog dieper geraakt
als het - overigens verre van intellectuele - publiek daarna bijna betraand
meebrult met In the Dutch Mountains (Hofstede: 'een oud Nederlands
volkslied').
Het modern bruisende Frog - met te vaak herhaalde kikker-sample - zorgt
vervolgens voor een flinke dosis dansbare ontlading en geeft aan dat de
groep zich muzikaal steeds weer verder ontwikkelt. De groep is natuurlijk
nooit helemaal weggeweest, maar nu wel helemaal terug aan de top.Hans Piët
Matthijs Droog
