OOR, 29 april 2000Herman van der Horst
Wool
De vraag is of de Nits ons met hun zestiende plaat, de eerste voor een nieuwe platenmaatschappij, nog kunnen verrassen. Het
antwoord luidt: jazeker. Eigenhandig geproduceerd en opgenomen in hun Werf-studio en gemixt in de Londense Abbey Road
studio's, hoewel de Beatles-connectie natuurlijk al lang uit hun Europese pop is verdwenen.Naast de pastel-toetsen en percussie, wordt het geluid bepaald door een strijkkwartet en een blazerskwartet, allebei even
terughoudend als inventief gearrangeerd. Er zijn laaghangende luchten, er blazen koude woestijnwinden, er zijn besneeuwde
straten, er vliegen zeven groene papegaaien, er is Joni (hé, die Joni) in het Cactus Tree Motel, er ligt een lijk onder het ijs, er is
verlies, dood en een overheersend besef van eindigheid.Toch is dit allerminst de zwaarmoedigheid van Sombermans. In deze bedrieglijk lichtvoetig vloeiende kamermuziek heeft alle
melancholie een glimlach. Een glimlach die het duo Hofstede-Kloet blijkbaar geïnspireerd heeft tot een aantal van hun meest
verleidelijke melodieën. Op de valreep gaan ze zowaar dansen. En wat dansen zij? De Nits doen de Frog. Want het zijn een stel
bijzondere kikkers.
nationaal popinstituut / fret (DS)THE NITS Wool
(Play It Again Sam)
Het heeft iets langer geduurd dan verwacht, maar uiteindelijk is het lange
wachten beloond. Wool is een sfeervolle cd geworden, waarin The Nits opnieuw
aantonen een band te zijn van Europese allure. De plaat is opgenomen in de
eigen Werf-studio en de Abbey Roadstudio in Londen. Wat meteen opvalt is de
nieuwe muzikale weg die de band ingeslagen lijkt te zijn. De plaat heeft een
sophisticated soul-laagje en hier en daar waagt men zich haast stiekem aan
cross-over. Een grote rol hierin is weggelegd voor zangeres Leona. In het
nummer 26A Clouds In The Sky trekt ze alle registers open, met een stem waar
menig soulzangeres jaloers op zal zijn. In het nummer Walking With Maria zijn de
invloeden van Henry Mancini duidelijk hoorbaar. Dat nummer is dan ook meteen
een hoogtepunt van Wool. Wat hetzelfde is gebleven is de uitgebalanceerde wijze
waarop Henk Hofstede en de zijnen met hun composities en arrangementen
omspringen. De strijkers, de achtergrondkoortjes en de synthesizers passen op
natuurlijke wijze bij elkaar. De stem van Hofstede past zich per nummer
moeiteloos aan, waardoor iedere song een eigen sfeer meegekregen heeft.
Juist hierdoor is Wool een mooie, maar wel wat melancholische cd geworden.
Het gebruik van andere, of nieuwe, muzikale invloeden heeft de band geen
windeieren gelegd. Na het grote succes van In The Dutch Mountains leek de
band de laatste jaren een beetje te verpieteren. In die zin komt de omslag
precies op tijd en kan The Nits weer een aantal jaren mee in het theatercircuit.
alles op tien  |
haarlems dagblad |
Met zanger/gitarist Henk Hofstede en slagwerker Rob Kloet als leden van het
eerste uur (1974!), plus bassiste Arwen Linneman en toetsenvrouw Laetitia
van Krieken, maakten de Nits hun zestiende album. Hollands miniatuurtjes op
popformaat.Peter Bruyn:
Bij de trompet die het nummer 'Walking with Maria' opent, weet je dat het
goed zit. Hofstede en Co strooien met vederlichte dub, duidelijke Mark 'Talk
Talk' Hollis-invloeden en een zwoel Leonard Cohen-koortje. Ideale plaat voor
het dagelijkse onthaast-uur. (OOO)Annette Plinck:
Knap: zo ingetogen en toch rijk gearrangeerd. Beetje in het verlengde van
het bloedmooie plaatje van Rex (Richard Janssen) uit 1996. Sommige nummers
duren echter te lang en het mag best met wat meer energie, het klinkt een
beetje opgebrand zo. (OOO)Bob Fosko:
Mijn notoire Nits-haat verdwijnt als sneeuw voor de zon. Mooi getoonzette
gedachten zweven door de kamer. Een prachtige melancholieke pastiche.
Ingetogen, verrassend. Fosko voor de bijl. Een mooi nieuw begin. (OOOO)de Volkskrant, 25 mei 2000
Een eerste korte Nederlandse tournee door het clubcircuit is al achter de rug, later dit jaar volgt een grotere theatertour. De Amsterdamse Nits zijn weer terug, en het lijkt bijna alsof ze nooit zijn weggeweest. Niet dat alles bij het oude is gebleven,integendeel. Een van de grote verdiensten van de groep rond zanger-componist Henk Hofstede is dat ze nooit is blijven stilstaan.
Hofstede mag dan beschikken over een herkenbare stem en zijn groep over een eigen sound, toch zijn zij met hun (leef)tijd meegegaan. Dat is op Wool (typisch zo'n korte Nits-titel) vooral hoorbaar in de teksten, met herfst en winter, het naderende einde en de dood als terugkerende thema's.
Voor een groep die vaak kille steriliteit is verweten, klinken Nits opvallend emotioneel, en soms pijnlijk bitter. Zeker in het openingsnummer Ivory boy, over een enkele reis naar een laatste bestemming, waarin een spreekzingende Hofstede bijna klinkt als Lou Reed. In het verraderlijk romantisch georkestreerde Walking with Maria kijkt de hoofdpersoon terug op zijn leven, en voelt de dood naderen. De muzikale invulling is passend: melancholiek en vol ronde klanken, als een wollen trui in een koude winter.
Gert van Veen
NITS / Wool / PIAS
AAAA (maximum = AAAAA)Nog steeds op de toppen van hun kunnen
Zacht- en weemoedig zijn de Nits nog steeds. Maar zij turen niet glazig in stilstaand water. Afscheid nemen en verder reizen is het devies. Op de zestiende plaat Wool is er een aangenaam warme bries voelbaar die mede dankzij gastzangeres Leona Philippo soms naar soul neigt. In opener Ivory Boy laat Henk Hofstede horen dat hij ingetogen kan 'praatzingen', maar ook een emotioneel strotje heeft. In het mooi dromerige 26A (Clouds in the Sky) zingt hij zelfs sfeervol uit de toon. Afsluiter Frog is voor Nitsbegrippen ongekend funky, de typische vibrafoon-break daargelaten. Er kabbelen ook wat karakteristiek impressionistische Nits niemendalletjes (JAZZ Bon Temps, Seven Green Parrots, The Angel of Happy Hour) voorbij, maar het jazzy getinte Walking with Maria, het Arabische Crime er Punishment (Leonard Cohen!) en het lichtelijk aan Calexico refererende Swimming laten horen dat de Nits de toppen van hun kunnen nog steeds met beleving aan het verkennen zijn.Rick Treffers
genre: Compacte reispop. Klinkt als: Nits
Heaven, juli/augustus 2000 (nr.4)Marcel van Driel
Wool
Een warme trip door Amerika.
WOOL is een hernieuwde kennismaking met één van de oorspronkelijke bands uit Kikkerland. Waren de laatste platen vande Nits steeds klassieker georiënteerd, WOOL is het langverwachte uitstapje naar de zwoele jazz van New Orleans en de soul uit het zuiden van de States. Het duo Kloet en Hofstede met nieuwe aanwinsten Arwen Linnemann (staande bas) en Laetitia van Krieken (keyboards en zang) laat zich op WOOL ondersteunen door een strijkkwartet en een blazerssectie, met verbijsterend resultaat. De wonderschone liedjes krijgen een warmte die niet eerder was te horen op een Nits-album.
Zoals gewoonlijk zijn de werelden van Henk Hofstede weer gevuld met treinen, vliegtuigen, tijdmachines en dromen. Maar deze keer klinken de teksten minder afstandelijk dan voorheen. Nummers als Ivory Boy, 26A (Clouds In The Sky) en The Wind, The Rain zijn van ontroerende schoonheid. WOOL is niet alleen het mooiste album van de Nits in jaren, het is ook één van de mooiste albums in Nederland gemaakt.
waardering:**** (maximum is *****)
