DOING THE DISHES
PHILIPPE BARBOT
« La musique, c'est idéal pour les mariages, les enterrements, et quand on fait la vaisselle... » C'est en entendant cette déclaration pince sans rire de Leonard Cohen, lors d'une interview, que les Nits ont décidé d'intituler leur nouvel album « Doing the dishes ». Souvenir aussi de longues soirées passées dans leur studio-gymnase de la banlieue d'Amsterdam (on peut voir le bâtiment, coincé entre deux bretelles d'autoroutes, sur le dessin de la pochette): « A la fin de chaque journée d'enregistrement, raconte Henk Hofstede, le chanteur-guitariste du groupe, je faisais rituellement la vaisselle tout en écoutant le dernier mixage, sur fond de bruits d'automobiles. »
Si on a souvent comparé les Nits aux Fab Four, ce n'est pas seulement par référence commode ou paresseuse. Comme les Quatre de Liverpool, les Trois d'Amsterdam sont passés maîtres dans l'art de métamorphoser en contes surréalistes des histoires en apparence banales, glanées dans la vie quotidienne ou au gré de leur pérégrinations à travers la planète, et affublées d'une bonne dose de « non sense » et d'humour absurde. Avec, toujours, ce sens du merveilleux poétique que ne renierait ni Lewis Carroll ni Jacques Prévert : tout au long de disques aux titres aussi brefs que des formules magiques (« Tent», « Ting », « Hat », « Urk », « Dadada », « Nest », « Wool », etc) on les a vus escalader les montagnes hollandaises, faire la fête avec des nains et des géants, organiser des J. O. fantaisistes, rêver dans des trains fantômes, soupeser des kilos de plumes, faire tinter des coupes en cristal, batifoler entre Omsk, Paris ou Banhof.
Avec « Doing the dishes » voilà donc que les Nits remettent le couvert. Une table en forme de banquet insolite et cosmopolite où l'on croise Elvis et les Walker Brothers, Louis XIV et Lénine, Jimmy Dean et Elena Ceaucesu, un poème canadien et des tableaux finnois, un pivert noir et un ange blessé, des cow-boys et des indiens, le tout avec vue sur le lac Ontario, les fjords finlandais et le fameux passage clouté d'Abbey Road. Quinze chansons oscillant entre ballets inquiétants et ballades suaves, parlant de guerre et d'amour, d'art et d'histoire, de vie, de mort et... d'humour.
L'album commence par « No man's land », comparaison entre la solitude insomniaque des puissants et les angoisses d'un poilu de Verdun. « Toe in the water », métaphore sur les changements inéluctables de la nature et des sentiments amoureux, fait aussi référence à deux peintures découvertes par Henk dans un musée d'Helsinki. « The Great Caruso »raconte la fois où le célèbre chanteur est venu interpréter « Carmen » à San Francisco, en 1906 : le lendemain, la ville était secouée par un tragique tremblement de terre... « The Flowers », allusion à la chanson-hymne de Pete Seeger, « Where are all the flowers gone », est une évocation des soldats hollandais disparus en Afghanistan. « In Dutch fields » est un hommage à John Alexander McRae, poète-physicien et soldat canadien, auteur d'un des plus émouvants poèmes sur la première guerre mondiale. « Five and dime » conte un souvenir de Henk, venu visiter sa mère à l'hôpital. « Lenin and the Wounded Angel » nous transporte à Tempere, ville de Finlande où se déroula la rencontre de Lénine et de Staline en 1908, à l'ombre d'un tableau peint par Hugo Simberg, célèbre artiste local.
Les Nits n'oublient pas non plus qu'ils sont de fins mélodistes, capables de tisser des climats frissonnants et chatoyants. Ainsi, « Cowboys and Indians », « Mrs Sunlight », « Heart », chanté par Robert Jan Stips, ou « Grrr... to you, », allusion à une lettre de jalousie écrite par Nicki de St Phalle à son mari, font partie des plus belles compositions du groupe. Sans oublier les clins d'yeux au rock des sixties dans lequel ils ont grandi (« Moon Dog », « Yesterday », « The Twins »), et même aux fanfares qui scandent les manifestations hollandaises (« I'm a fly »). Le tout habillé de la guitare et du banjo habiles de Henk des claviers virevoltants de Robert Jan et des percussions polyvalentes de Rob.
« Doing the dishes » est sans conteste l'un des plus riches, denses et mélodiques album des Nits. Un disque de retrouvailles, à savourer en tête à tête, comme un dîner aux chandelles, ou en compagnie, façon banquet convivial. Reste juste à déterminer qui fera la vaisselle.
LES NUITS
by Chris Evans
Few bands in the history of rock music have sustained such an impressive period of creative longevity as The Nits. Since their formation in Amsterdam in 1974, the band has released an incredible 20 albums, and their latest – Les Nuits – is one of their very best.
Between 1974 and 1982, The Nits were a serviceable New Wave act who borrowed heavily from bands like XTC and Talking Heads. But in 1983, during the recording of their Edison award-winning album Omsk, the band’s lead singer and principal songwriter Henk Hofstede decided he wanted the band to create music of greater substance, music that would stand outside the world of fashion and trends.
With keyboard player Robert Jan Stips – already established as a virtuoso through his work with Supersister and Golden Earring – having recently joined the band full-time, Hofstede knew he had the means to realise his ambition. Though he was no mean composer himself, it was Stips’ subtle orchestrations and inventive use of samples that brought the band’s sound an entirely new dimension.
Hofstede’s voice, too, acquired a whole new depth of expressiveness around this time. From being an acolyte of David Byrne and Andy Partridge before Omsk, suddenly he was prompting comparisons with the likes of John Lennon and Elvis Costello.
Not quite the final element in the mature Nits sound is the drumming of Rob Kloet. Utterly distinctive, instantly recognisable drummers are a rare breed in rock, but Kloet is one of them. A master of touch and colour, he refuses to simply lay down a conventional off-the-shelf beat, and his contributions form an integral part of every Nits song. And no overview of the Nits should minimise the role of their hugely inventive sound engineer Paul Telman, who constantly shapes and configures the band’s output at every stage, from rehearsal to recording.
In 1987, the band enjoyed the biggest international hit of their career with the single – and album – In The Dutch Mountains. But rather than capitalise on its success by serving up more of the same, The Nits became ever more doggedly determined never to repeat themselves. And so over the next 18 years, while playing to packed houses across the continent and further afield, they released a further nine albums, each one instantly recognisable yet clearly distinct from all of its predecessors. By this time, too, the band’s palette had expanded to embrace a remarkable range of music – from Beatleish pop to electronica, minimalism, jazz, folk, country, classical, world music and all points between.
Now comes Les Nuits, on which the Nits are augmented by the Mondriaan string quartet. And for anyone who believes that the only way a band can survive for 20 albums is by serving a successful formula, it’s sure to be an eye-opener.
At the heart of the album is a moving trilogy of songs – ‘The Laundrette’, ‘The Pizzeria’ and ‘The Key Shop (War and Peace)’ – prompted by the brutal assassination of the outspoken Dutch film-maker Theo van Gogh in the street outside Henk Hofstede’s Amsterdam home. In the opening song, the bustling rhythms of everyday life are suddenly replaced by an eerie calm as bystanders struggle to register what has happened in such a numbingly familiar setting. It’s a genuinely chilling and unsettling moment.Yet with ‘The Key Shop’, Hofstede delivers a life-affirming slice of pop which also serves as a clear rejoinder to those who would commit murder in the name of an abstract cause: “I am a believer/In the things I can see with my eyes/No burning hell/No paradise”.
Humour has always played an important part in The Nits’ music and ‘The Red Dog’ is sure to raise a broad smile, as Hofstede roars a country-style refrain over a rollicking Balkan brass band (as provided by Stips’ keyboards). Songs like ‘The Rising Sun’ and ‘The Hole’ also reveal a band whose appetite for sonic experiment remains undiminished, yet never at the expense of melody. And rounding off an album that has provided a rollercoaster of emotions is ‘The Milkman’, a simple tale of enduring love that brings us gently back down to earth.
Combining a spirit of adventure with wisdom, experience and a limitless passion for music of every form, The Nits are a unique entity in modern popular music. At a time when pop and rock has never been more trivialised or compartmentalised, they still take their work seriously and refuse to conform to any doctrine.
Perhaps most importantly of all, they still get tremendous pleasure from playing together in front of an audience, and their audiences clearly love them for it.
Another 31 years? Don’t rule it out . . .
Nits: 1974 in 2003 – an adventure in time.
by Eric Facon
Oh yes, the Nits. They’ve made us devotees scratch our heads more than once. Since I know them, their search for the perfect Pop-Song has led them in many different directions. Along broad highways, down byways and up the garden-path. They’ve played fairytale-songs disguised as a psychedelic trio, they were a classicistic Amstel beat-band for the Eighties, they’ve written intimate chamber-pop pieces and Hillbilly-songs from the Netherlands (there’s a pun there and it is intentional!). Sometimes they are impressively quiet
< Remember Monty Python’s “Ministery of Silly Walks”? Henk once compared the career of the Nits to this unforgettable sketch (If you don’t know it, head for the videotheque!). John Cleese moving his spidery legs across a London street is a sight to see; very funny, very strange indeed – but also pretty hard to do. A bit like the Nits indeed.>
What keeps it all together? The songs, the words and the voice of Henk Hofstede, the unique and very sensitive drumming of Rob Kloet (drumming is the wrong word: Rob is a percussionist in my ears), the inventive, intricate keyboard sounds of Robert Jan Stips (for as long as he was there) – without wanting to forget the contributions of all the other members past and present (Personal accolade goes to Arwen Linnemann and Titia van Krieken for the jazzy touch on “Wool”). The guide-line through the world of the Nits is a vision of the pop-song as a beautiful vehicle, a short space in time that can be filled with beauty, emotion and, style.
The Nits have set high standards for themselves. And the listeners ask themselves: can they do it again?
So, what’s really new about this new CD?
First: Robert Jan is back – welcome back indeed!
Second: The lay-out is simply class! Open, friendly, colourful, and one of the few that fits the CD-format. (Open the digi-pack, the first photograph you see is taken from my friend Simon Ho’s living room. Buy his CD “Before sleep” – Henk sings on it. So much for product placement).
Third (fast forward to 1974): The music.
The title is not an indication of artistic direction – no mindless boogie, no classic rock-pomp here. Neither is “1974” like “Wool”. It is rather the exact contrary. Where “Wool” was a jazz-inspired, intimate recording, an album almost entirely in one mood, “1974” is stylistically all over the place. It is, dare I say it, adventurous. Disconcerting at first. There are even some things that sound unfinished, like short stories that leave the conclusion to the reader. Some sound rough, playful as the Nits have often been in concert and rarely in the studio.
For example “Rumspringa”, a strange concoction of two parts, one slow, another fast. This sounds like a band-jam, there are practically no lyrics, a synth spouts mandolin-like sounds and a deep bass goes haywire, the drums and the acoustic guitar do some frantic sprinting; blink an eye and the collapses into a dreamlike sequence about disappearing. The whole thing is called “Jump around” in a German dialect and I can perfectly well imagine this live on stage – Henk or Robert Jan wearing some furry rabbits ears like Steve Martin. Or “Used Furniture”, which sounds like Bob Dylan let loose to a madman fiddling with a synthesizer. (Later on, Mr. Ho makes an appearance as a rabbit in one song).
Puzzling. But then the whole of it starts to creep up on you, rolls over you with all its might. “Aquarium” and “Chain of If’s” and “Between the Buttons” offer the melodies that we’re used from the Nits. Synth-sounds and samples abound, great effects on vocals. It’s inventive, weird, engaging, moving even. That’s saying a lot for a band that has recorded some 20 albums in search of the perfect pop song. Is this elusive song here? No, I guess not. (Let us all hope for another instalment of their quest). These are 12 personal moments in the life of a simultaneously old and very young band. Where other bands let their music grow stale at a Beverly Hills poolside, the Nits have headed for the playground. Great technique to stay alive.
< Remember the Beatles? They fell apart once they tried to stand still, to “get back” to their sources and produced “Let it be”.>The Nits: 1974 in 2003 – an adventure in time.
Expect nothing less. Accept no substitute.
WOOL
A wolf in sheep's clothing
This time the album is simpler in form, but complex as ever in content. To me the emphasis is on ambient rather than on separate songs. This time the music floats. Like the dead leaf from a tree in Autumn, like snow on a grave stone in a cold country, like eyes that are swimming, to quote some of its lyrical atmosphere. It expresses itself in such a poetic manner, in music as well as in words, that is unusual in pop music these days.
To come up with a phrase: Wool is chamber music of pop.
Subject wise Wool deals a lot with dying, the end of something, realizing (with a little help from melancholia) that in life small details count. But in some mysterious way the album isn't heavy or dark. In fact nothing could be lighter. Listen to 'Walking with Maria' and let its Henry Mancini-type arrangement lift you u
No changes in the line-up of the band. There is master Henk Hofstede, drummer artist Rob Kloet, honeymoon girls Arwen Linnemann (bass) and Laetitia van Krieken (keyboards), and famous Telman brothers Paul and Tom in sound and light. Additional personnel on the record is interesting. String arrangements by Jasper Le Clerq are, to put shortly, mind blowing and (background) singing by Leona Filippo adds a flavour that, if I may say so, only woman's voice can.
Also there must be some symbolic reference in the fact that Wool connects the Nits Werf studio to London's Abbey Road studio. Recorded in the Werf, mastered in Abbey Road under the supporting spirit of the Beatles. Like the Beatles, the Nits show in their own way that pop music doesn't go round in circles like it nowadays mostly seems to do, but progresses to the new frontiers.
So, it's good news for the Nits fans and for newcomers to the music of this totally international Dutch band. But perhaps I should add a word of warning: Wool is actually a wolf in sheeps clothing - and a very seductive one too. Beware.
Seppo Pietikäinen
Helsinki, Finland
foto: thomas schlijper
The Nits are a prolific Dutch art-pop group who fuse classic '60s British Invasion sounds with the influence of new wave bands like XTC and Talking Heads, as well as the synth experiments of Kraftwerk. Formed in 1974 when its members were still students, the band consisted of Henk Hofstede
(guitar, keyboards, vocals), Rob Kloet (drums), Alex Roelofs (bass), and Michiel Peters (guitar, vocals). The Nits spent four years playing clubs and honing their chemistry, and a spot in a concert showcase for Dutch bands in 1975 led to the release of an indie single, "Yes or No." Their self-titled, independent debut LP followed in 1978, and the Nits were
signed to the Dutch arm of CBS. Producer Robert-Jan Stips (ex-Golden Earring keyboardist) was brought in for the 1979 album Tent, while 1980's arty New Flat expanded the band's cult beyond their native country. Roelofs left the band after 1981's Work, and Stips joined the band as a full-time keyboardist. 1983's Omsk and the Kilo EP saw the Nits beginning to shed some of the derivativeness of their early efforts, a move continued on 1984's Adieu, Sweet Bahnhof, which was produced by Jaap Eggermont. Peters left the band to resume his law studies in 1985, so the band took a largely
electronic approach to 1986's Henk, their most original and distinctly European work to that date. But the Nits' real breakthrough Netherlands hit came with 1987's rawer-sounding In the Dutch Mountains, recorded in a gymnasium/rehearsal hall straight to two-track; thanks in part to the success of the tongue-in-cheek title track, the band toured northern Europe, Canada, and the U.S. with new bassist Joke Geraets. A double live album, Urk, was recorded over the tour and released under the shortened moniker Nits in 1989. Geraets was forced to leave the band (officially in 1991) due to a muscle disease that prevented her from playing bass; she
then opened her own recording studio. Consequently, 1990's Giant Normal Dwarf and 1992's Ting returned to the trio sound of Henk. In between, the group had recorded a collaboration with the Netherland Radio Symphony Orchestra called Hjuvi: A Rhapsody in Time, which mixed Nits songs with classical- and Gershwin-influenced music. Bassist Martin Bakker and
percussionist Peter Meuris joined in 1992 as touring members and became an official part of the lineup on 1994's dA dA dA, the first Nits album to be released in the U.S. After a Dutch-only collaboration with comedian Freek de Jonge (Dankzij de Dijken), the greatest-hits compilation Nest was issued
in 1995. Stips left the band for a side project, Stips' Egotrip, which also included Bakker; however, the rest of the band planned to remain active. --
Steve Huey, All Music Guide
photo by Fred van Diem
OOR's Eerste Nederlandse Pop-encyclopedie
Succesvolle Amsterdamse popgroep, die een unieke plaats binnen de Nederpop inneemt. In '74 worden The Nits opgericht door Rietveld-studenten Hofstede en bassist Alex Roelofs. Hofstede speelt dan al samen met gitarist Michiel Peters, die Kloet aantrekt. De eerste invloeden varieren van country-rock (Dillard & Clark) tot Merseybeat (The Searchers), te horen in melodieuze, korte popsongs met accent op de vocalen. De eerste jaren wordt de tijd gevuld met het eindeloos opnemen van demotapes. Het debuutoptreden van de groep vindt pas in '77 plaats tijdens een groepenpresentatie in Paradiso, waarna een eerste single wordt uitgebracht, Yes Or No, waarmee ze het tot Toppop schoppen. Het nummer introduceert het viertal als een frisse-jongenspopgroep. In de zomer van dat jaar wordt in de Britse Rockfield Studios een eerste album opgenomen, "THE NITS", die glasheldere, drie-minuten-pop laat horen. Door een slechte distributie en promotie verdwijnt de plaat onopgemerkt. Na een contract met CBS getekend te hebben, ontwikkelt de groep stilaan, mede onder invloed van groepen als XTC, Kraftwerk en stadgenoten The Tapes, een moderner, intellectueler en doordachter geluid. "TENT", geproduceerd door voormalig Supersister-, Sweet D'Buster-, Transister- en Golden Earring-toetsenman Robert-Jan Stips, doet hier verslag van en levert de hitsingle Tutti Ragazzi op. De teksten op de plaat zijn soms grappig en beslaan vaak afstandelijke observaties vol symbolen en verwijzingen. Bungalows, tenten, caravans, treinen en boten domineren. "NEW FLAT" laat The Nits koel en mathematisch overkomen maar blijkt verrassenderwijs in het buitenland redelijk aan te slaan, waarop de groep gaat toeren door West-Duitsland, Zwitserland, Frankrijk en Scandinavie. Na het uitkomen van "WORK" stopt Roelofs ermee. Zijn plaats wordt, aan de vooravond van een tweede Westduitse tournee, ingenomen door Stips, die door zijn productiewerk voor de band makkelijk invoegt. Ondanks de toevoeging van een toetsenman wordt het koele en bedachtzame geluid op "OMSK" ingeruild voor een warme golfstroom, waarin de veelheid aan akoestische snaarinstrumenten opvalt. De single Nescio dringt hoog door in de vaderlandse Top-10 en The Nits breken definitief door. Een Edison is de beloning. Het mini-album "KILO" en de daarvan afkomstige hit Sketches Of Spain continueren de nieuw verworven status. Teneinde ook internationaal een wat vastere basis voor zich te creÎren, wordt "ADIEU, SWEET BAHNHOF" opgenomen met behulp van Stars On 45-producer Jaap Eggermont, die The Nits echter net iets te vaak met andermans soundjes probeert te verrijken. De daaropvolgende periode van bezinning resulteert in het vertrek van Peters, die niet wordt vervangen. In plaats daarvan wordt "HENK" opgenomen met behulp van gastmuzikanten, onder wie bassiste Joke Geraets en achtergrondzangeres Petra Lugtenburg (voorheen actief met Cloud Nine en later met Siobhan). De contacten met beide dames worden gelegd via het project La Grande Parade, waarbij 39 Nederlandse muzikanten uit groepen als W.A.T., MAM, Tent, The Dutch en 5 Slag 1 Wijd zich bij het schrijven van een compositie laten inspireren door een vooraf gekozen schilderij. Het resultaat hiervan is een verzamelaar die wordt opgenomen in de repetitieruimte van The Nits en via het eigen Werf-label verschijnt: "LA GRANDE PARADE". Intussen tonen The Nits vanaf "HENK" een almaar duidelijker wordend eigen gezicht. "HENK" valt vooral op door het ingetogen karakter van de songs. Melancholie en folk spelen een belangrijke rol. "IN THE DUTCH MOUNTAINS", waarop Geraets nu als permanent groepslid meespeelt, wordt grotendeels live opgenomen en levert met het titelnummer de grootste hit uit de carriËre van de Nits op. In veel Europese landen haalt het nummer de top-10. Voor het album krijgt de groep een tweede Edison. Eind '88 verschijnt de mini "HAT", dat veel somberder van toon is. Begin '89 verschijnt het solodebuut van Michiel Peters, "INFANT KING", een grotendeels akoestische plaat, gemaakt met hulp van toetsenman Dennis Duchhart (Mathilde Santing), pedal-steelgitarist Jaap van Beusekom (CCC Inc.) en de vier Nits-leden. The Nits zelf touren met succes door West-Duitsland, Zwitserland, Frankrijk en Scandinavie. Ze zien een droom in vervulling gaan als ze in het voorjaar van '89 drie avonden achter elkaar in het Rossia Theater in Moskou staan. Bij terugkomst in Nederland ontvangt de groep wederom een Edison en tevens slepen de leden de BV Popprijs in de wacht.Rust wordt The Nits nauwelijks meer gegund.
In de zomer van '89 spelen ze bijna continu in het buitenland, waaronder Canada en de Verenigde Staten. Eind van dat jaar brengt de groep "URK" uit, een live-set (3LP/2CD), waarvan Adieu Sweet Bahnhof en Home Before Dark op single uitkomen. "URK" verschijnt ook in een gelimiteerde oplage als box, met een boek van Pieter Cramer over de geschiedenis van de groep. Tegelijk met "URK" komt er een video uit met een registratie van een optreden in de Amsterdamse Stadsschouwburg. "URK" is het meest succesvolle Nits-album tot dan toe, met een platinaverkoop van 100 000 exemplaren. Bovendien ontvangen The Nits een Gouden Harp van de Stichting Conamus. Het voorjaar van '90 wordt gebruikt om de Werf-studio te moderniseren, waarna de band er zelf intrekt om te werken aan "GIANTNORMAL DWARF". Hierop probeert de band wat meer gelaagdheid in de muziek te brengen, maar het resultaat van zowel in commercieel als artistiek opzicht tegen.
Er volgt een tournee zonder de zieke Geraets door Nederland, Oostenrijk, Hongarije, Zwitserland, Denemarken, Frankrijk, Belgie, Canada en de Verenigde Staten, waar The Nits in New York het New Music Seminar openen. Vanaf de herfst van '91 wordt, zonder de defintief afgehaakte Geraets, in de Werf-studio gewerkt aan "TING", een melancholieke herfstplaat, die teruggrijpt op de zwaarmoedigheid van "HAT" en draait om de wisselwerking tussen twee piano's en klassiek slagwerk. Kamerpopmuziek is er de beste omschrijving voor. De single Soap Bubble Box, geinspireerd door hun verblijf in New York, brengt de Nits (die het voorvoegsel The dan hebben laten vallen) terug in de hitparade. Tijdens de opnamen van "TING" bevalt het samenspelen met Martin Bakker (bas) en Peter Meuris (percussie, viool) zo goed dat zij als gastmuzikanten deelnemen aan de Ting-tournee, waarbij de Nits zoals gewoonlijk overal volle zalen trekken. Tegelijkertijd werkt Stips, bijgestaan door Kloet en Hofstede, aan een symfonische compositie die in juni '92 in het Amsterdamse Concertgebouw wordt uitgevoerd door het Radio Symfonie Orkest onder leiding van Jan Stulen. De opnamen worden op tv uitgezonden en als "HJUVI, A RHAPSODY IN TIME" op CD uitgebracht. De verschillende onderdelen van het stuk zijn gekleurd door de muzikale voorbeelden van Stips: Bach, Gershwin, Strawinsky, Satie, Bernstein, Philip Glass, Beatles en Beach Boys. De Nits schrijven ook de muziek voor de BBC televisieproducties Rough Guide en Bedlam Brittanica. "DA DA DA" is een voor Nits-begrippen luchtige popplaat, ook al blijft de melancholie nadrukkelijk aanwezig. Samen met Freek de Jonge doen de Nits een aantal schouwburgoptredens onder de naam Frits "DANKZIJ DE DIJKEN" en de gelijknamige video zijn daarvan registraties. Het titelnummer is een Nederlandstalige bewerking van In The Dutch Mountains. Naast een paar Frits-originals bestaat het materiaal verder voornamelijk uit werk van Freeks oude cabaretduo Neerlands Hoop. Augustus '95 verschijnt de single Broken Wing (met als extraatje drie Beatles-covers), gevolgd door de representatieve verzamel-CD "NEST" en de video Vest, die de zelf opgenomen en geregisseerde clips van de Nits bevat. "QUEST" is een compilatie van b-kantjes en studio-outtakes. "NEST", "QUEST" en de video vormen samen de inhoud van de box-set "NITS". Tijdens de promotietournee, waarbij de Nits nog eenmaal al hun hits spelen, kondigt Robert-Jan Stips aan de groep te verlaten. Op 24 augustus '96 wordt de tour besloten met een indrukwekkend optreden tijdens de Uitmarkt in Amsterdam, dat live op televisie wordt uitgezonden. Een maand later staat Robert-Jan al op de planken met zijn nieuwe groep Stips, waarmee hij zijn oude Supersister-hits nieuw leven inblaast (zie SYMFONISCHE ROCK) en vervolgens Freek de Jonge begeleidt bij diens tour de chant Gemeen Goed (zie NEDERLAND). Hofstede en Kloet nemen een jaar vrijaf, maar zijn in de zomer van '97 te vinden in de Werf Studio, waar ze een nieuwe plaat opnemen. Een nieuwe theatertoernee staat gepland voor het eerste halfjaar van '98.
.
ALANKOMAAT
In1998 the Nits have entered the 24th year of their existence. Untill now, they have released 18 LP's and CD's, of which IN THE DUTCH MOUNTAINS (1987), HAT (1988) and the live-album URK (1989) are the best-known. They produced 19 videoclips. About 1500 live-performances were given, television-shows not included. They toured in 19 countries in- and outside Europe. Since 1974 , eleven musicians have been mem
ALANKOMAAT, the Finnish word for 'the Netherlands', has been a new start fot core-members Henk Hostede (guitar, keyboards, vocals) and Rob Kloet (drums, percussion). After the departure of Robert Jan Stips in 1996, no attempt has been made to replace him with an equally virtuoso keyboardplayer.
It was clear on forehand that the sound of the band would change. Compared to the preceding recordings, ALANKOMAAT grew to be a pure and almost simple album, with basic songs, referring directly to the tradition of popmusic. They're still experimental in timbre and instrumentation, but in essence primitive.
Through the years, the Nits have enjoyed a solid reputation as a live-band. With the start of the present tour, Arwen Linnemann (bass) and Laetitia van Krieken (keyboards) have joined the band. Both can be heard as a singer on the latest CD.
Apart from the music, Nits are also involved in other aspects of being a band: they run their own recording studio, they produce their own videoclips, make their own record-covers and create and construct their own stage set- ups. Henk Hofstede, as the maker of videoclips, has
realized a long-cherished plan to work on stage with videoprojections. For the present tour, he developped a concept of 'stereo-projections': two large screens show images that are in various ways related to one another.
